924

...Was he the one, causing pain? With his careless dreaming

924

...Was he the one, causing pain? With his careless dreaming

Give up

لحظه ی تلخیه لحظه ای که می فهمی که به یک عمر زندگی متوسط محکومی. که هیج چیز خاصی نمی شی. که هیج پدیده ای نمی شی. هیج آدم خاصی نیستی و فقط یکی هستی مثل بقیه. شاید با یه سری تفاوت و کم و زیاد. اینکه می فهمی هیجی نیستی و هیج جیزی هم نخواهی شد. برات به صورت گنگی مسجل میشه که بقیه عمرت رو هم به بطالت و جنگیدن و تلاش برای هیج و پوچ صرف میشه. حتی دیگه نمی دونی چی ارزش جنگیدن داره. اصلا چی ارزش داره.


The moment that you realize you are doomed to a life time of mediocrity.

The moment it dawns to you that you don't have what it takes to change anything, to be influential, you just don't have the potential or strength to change the world, even a very small part of it. When you just give in to being a mediocre white collar with dead ambitions and pale and dying dreams.


Just it occurs to you that maybe you can prevent this for your child. 

Then again, its her life not yours. Her chance not yours and you don't have the smallest right to try to live her life by yourself. 


8:15

Small room - 29 Shahrivar 91


P.S:    "Fade to Black" ...


Free Soul

دیروز حس جالبی بهم دست داد.حس زنده بودن و زندگی کردن. چندین بار توی این فضا بودم که من زنده ام و .. وقت دارم ومیتونم این وقت رو اون جوری که دوست دارم سپری کنم. فکرمیکنم این حس از دوباره شروع کردن خوندن زندگی استیوجابز که خیلی راحت اون کارایی رو کردکه دوست داشت زنده شد.

حس اینکه زندگی من مجموعی از روتین های تحمیل شده نیست. یک سری قاعده و باید و نباید تحمیل شده که من بخوام ازشون پیروی کنم. مثل اینکه زندگی مال من شده باشده و هر کاری بخوام میتونم باهاش بکنم. 

غالب اوقات حس درونی که من از زندگی دارم اینه که همش باید یه کاری رو انجام بدم که الان در حال انجامش نیستم. همش نگران و همش ناراضی و همش درحال دعوا کردن خودم که چرا در حال انجام کاری که بابد در حال انجامش باشی نیستی. همش نا خوآگاه منتظر اینکه یه چیزی من رو حرکت بده و به من بگه چکار بکن. یکی که راهنمایی بکنه منو. یه جریانی که من رو با خودش ببره. یه چیزی که من رو هدایت بکنه. از بچگی هم همین طور بودم. همش منفعل که اتفاقی بیفته تا من بهش عکس العمل نشون بدم. 

ندرتا کنش وارد کردم. یه چیزی که نبوده رو از صفر ساختم. کاری رو که فکر کردم – نه ، حس کردم - که درسته رو انجام بدم. اصلان ک.ن لق درست، اون کاری که دلم خواسته رو کردم. نه هیچ وقت اون طوری نبودم. همیشه و در تمام دوران بچگی خودم رو"مجبور" به این دونستم که کاری که میگن درسته رو انجام بدم. اونچه به عنوان درست پذیرفته شده روبکنم. چه از بچگی که فکر میکنم بخاطر کارهای خودجوش احتمالا همیشه منتظر بودم که یکی بیاد دعوام کنه. چه توی دبستان که همش میخواستم پسرخوب و مورد تایید دیگران باشم. چه تو راهنمایی که همیشه یک سری "گناه" وجود داشت که ما "نباید" مرتکب می شدیم و یک سری "ثواب" که باید بهش می رسیدیم. دبیرستان هم که همون چیزی رو هم که بودیم گم کردیم و فقط دور خودمون چرخیدیم.

هیچ حاش نبود که فکر کنم: من زنده ام. و این زندگی مال منه. این زمان. این عمر، این بدن و این انرژی. همیشه یه کاری یه چیزی یه وظیفه ای یه زهر ماری بوده که من "باید" دنبالش میکردم. 

هیچ وقت موضوع این نبوده که من اگر بخوام میتونم این کار رو نکنم. این درس رو نخونم. این رشته رو دنبال نکنم. با این آدم دوست نشم.

ندرتا از خودم پرسیدم: با این کاری که داری می کنی، با این درسی که میخونی، با این چیزی که بهش مشغولی حال می کنی یا نه؟ آیا میخوای عمرتو بدی از اینا بگیری یا نه؟ آیا این کاری که می کنی همون چیزیه که دوست داری عمرت صرفش بشه؟ انگار هیچ وقت مسئولیت عمر خودم رو نداشتم. انگار نه انگار که مال منهو اگر سوخت بشه من عمرم رو از دست دادم.

خیلی وقتا برام عجیب به نظر میاد که تو فیلما یا توی کتابها افراد میرن هر کاری دلشون میخواد می کنن و از زندگیشون لذت می برند انگار اجباری ندارن. و این حس درونی من از اجبار به انجام دادن هر کاری که می کنم اجبار خود ساخته و خود تحمیله. که انگار اونها ندارند.

گفتگوی درونی من با خودم همیشه اینطر بوده:

"باید اینکاروبکنم"

"کار درست اینه"

و نه اینکه:

"آخ جون برم دنبال این کار"

"دلم میخواد الان دنبال این باشم"

انگار بیشتر اوقات سوپر اگوی من با من حرف میزده و اگر بقیه حرف میزدند فقط برای تخطئه شدن بوده.

دوست دارم این حس ادامه داشته باشه. همش از خودم بپرسم: "تویی که داری اینجوری زندگی می کنی، حال می کنی؟ دلت میخواد الان در حال انجام این کار باشی؟

شاید این مجبوریت از اون حس آرمانخواهی و جاه طلبی و آرزوهای بلند بوده باشه. بعید هم نیست.

بهرحل فرمول لذت بردن از زندگی احتمالا شامل این میشه که از کاری که در حال انجامش هستی لذت ببری چون براش دلیلی داری که اون دلیل رو قبول داری. چون خودت قبل داری و نه از لج دیگران یا چون دیگران قبول دارند.

یه حس آرامشی که آره الان خوشحالم از این کاری که دارم انجام میدم.

تبریز – هتل ائل گلی

3:10 عصر- تخت

5 شهریور 91

افزایش حقوق

امروز HM رو بعد از بارها کنسل شدن قرار و دو بار نیمه کاره موندن جلسه دیدم.

البته کاش نمی دیدم.

با مدیرعاملی و افزایش بخشی از اختیارات موافقت کرد. ولی در مورد افزایش حقوق اونقدر بد مخالف کرد که از خودم چندشم شد.

گفت: من هر روز هزار بار از این حرفها می شنوم. همه فکر می کنن که از همه بیشتر کار می کنند و اگر نباشند شرکت میخوابه. اون صندلی که روش نشستی اصلا کلا این طوریه. چند روز پیش یک نفر همونجا خنده های عصبی می کرد و یه مرد 50 ساله داشت گریه می کرد.

یادت بیار: دریا و آکواریوم. یادگرفتن کونده بازی. لمس کردن آدم های واقعی بیزنس توی ایران. نمونه های زنده ی آدم های ثروتمند. دمخور بودن با این تیپ آدمها. چالش های واقعی با آدم های واقعی که گرگهای واقعی بازارند. تجربه ی کار کردن توی یک شرکت واقعی. لمس Channel . فرصتی که اگر از دست بدم بعیده دیگه پیدا کنم.

ادامه مطلب ...

سینا - برنامه نویس مایکروسافت

عکس سینا رو دیدم با یه سری از رفیقای آمریکاییش. رفتم شغل رو نگا کردم:
 Software Design Engineer Intern @ Microsoft 
احساس بدی بهم دست داد. من اینجا، مثلا مدیر یک شرکت کوچک، ساعتهای روزم به سر و کله زدن با نماینده ها و بخش فروش و اس اس ها و امثال اسکن میگذره. درگیر یک زندگی روزمره شدم که تا چند ماه دیگه بچه هم بهش اضافه میشه. واون که یه زمانی همکار بغل دستی من بود الان تو مسیر کار و زندگی توی مایکروسافته. نه این که بگم چرا اون اونجا و من اینجا. انتخاب هایی که اون کرد مسلما با انتخاب های من فرق داشت. حدود 5 – 6 ساله که اون رفته آمریکا و تا الان درگیر یه زندگی بوده که من شاید حاضر به تحملش و از صفر شروع کردن نبودم. اون امکانات پدرش رو داشت و شاید یک Safety Net زیرش بوده ولی من نداشتم. همه ی بالایی ها بهانه های خوبی نیستند ولی در نهایت، من انتخابم پذیرش ریسک شروع مجدد از صفر نبوده و آماده ی پذیرش این ریسک نبودم. شاید هنوز هم آماده نباشم که دل بزنم به دریا و برم یه جایی از هیچ شروع کنم. بهرحال بخشی از سود پشت ریسک نهفته است و این عدم اطمینان به اینکه آیا به اون چیز در نهایت خواهم رسید یا نه به من اجازه نداد که واقعا دل بکنم و جدی برم دنبالش. تردیدهایی که داشتم که آیا میتونم رقابت کنم با افراد جوون تر از خودم و آیا در نهایت این کار دل من رو میزنه و اون رو هم ول می کنم و این رو از دست می دم؟ از خودم مطمئن نبودم که این آیا میل واقعی منه یا یه هوس دیگه و آیا وقتی اوضاع سخت شد پای انتخابم خواهم ایستاد یا نه؟
اون چه که الان بهش فکر می کنم اینه که قبلا انتخابهایی کردم و الان حسب اون اینجا وایسادم. هر چی گذشته برگشت پذیر نیست. ولی از همین جایی که ایستادم می تونم مسیر جدیدی و آینده ی جدیدی رو برای خودم رقم بزنم. و این دست منه. افسوس خوردن چیزی رو عوض نمی کنه.
برای خودم جالبه که همیشه این جور اخبار و اتفاقات مدتها من رو بهم می ریخت. اما این دفعه خیلی زود برگشتم به سر خط.

Job resolution

I have thought it over so many times and the result it seems to be the same: 

Simple fact:   They won’t pay anybody out of mercy or support their lives or whatever. What they can  purchase for less, they will never purchase for more. 

They won’t change the conditions under no circumstances and yes they also tell it to your face in the worst way possible. 

The only thing that matters is their profit and that’s all.

 

So the ground is set, it’s up to you to make the decision: 

If you think you have a better offer including all the things that are important for you (position, status, workplace, industry, improvability, and payment) that great job is, a stable manager/senior definitely go. So the portfolio of manager role in an interesting industry, with a payment of about 5 MT per month (Car/mobile/Foreign currency is a plus)  

Unless you find that nice offer, focus on your job and try to make the best of the time that you are spending, try to benefit from perks of your positions and enrich your experience further, and make the image of your own, practice making connections and learn how you can survive in this wild world. Gather stronger staff and make a team of your own. Practice becoming powerful and acting like a real manager.  

At the same time try finding out how to start your own business. Check opportunities make plans, try standing on you own feet.  

Just remember: 

Try not to act abruptly and out of sudden impulse. Making a bad career move to just immediately get moment’s satisfaction is just another mistake.  

Don’t let the urge to get revenge, blur your vision and push you to a decision to be regretted later.  

Don’t go to an industry or job that you don’t like. Don’t think of the next step as a temporary one. You can’t afford ruining your best youth years over what you dislike. Think about the security of the job that you are taking. Think about the future of the job when checking one.  

Be patient but not inactive. All doors may seems closed now but the day you find a way will come for sure.  

If you ever decided to leave just try to think , imagine and understand that the company (them) will not get hurt at all. Then check if you are still interested or as motivated to go.